پیشوند فر در زبان فارسی
فَر- -far, fir- پیشوند به معنی «پیش، به جلو، به پیش» و جز آن، مانند فرخجسته، فرسوده، فرمان. پارسی باستان و اوستایی fra؛ پهلوی fra و یا far؛ وامواژه در ارمنی -hra؛ هندی باستان pra؛ کردی -hil- -hal.
۱. در پهلوی -fra مانند «فرمُودن» (framuˉdan) و نمونههای فراوان دیگر و در مانوی fr/pr مانند [frm′y] – [prm′y] «فرمُودن» و نمونههای دیگر.
هُنیگ: برگ 311 فرهنگ ریشه شناسی فارسی پاول هرن – هاینریش هوبشمان ترجمه جلال خالقی مطلق
